In een afgeladen mensa trad VAS 8 aan tegen de gasten uit Capelle a/d IJssel, CSV 2.
Na wat parkeerproblemen waren alle 8 de borden ingenomen en kon de strijd losbarsten.
CSV zette vanaf de start een ontsnapping in en had binnen weinig tijd een 0-3 voorsprong genomen. Theo Pont op bord 8: “Ik was de eerste met een nul. Stond wel goed, pluspion, maar zag een dubbele aanval van de dame over het hoofd. Koste mij een loper…”
Tom Prent op bord 2 was de tweede die het onderspit moest delven: “Ik speelde gewoon slecht. Niks aan te doen!” Daarna moest Reynold Reynolds op bord 1 ook capituleren: had Black and played the Sicilian. My opponent responded with the Alapin and I thought that I would have an advantage by giving up a pawn (while exchanging queens and forcing the white king to move) to gain an attack. After a short while, I was simply down a pawn. Although the computer gives an equal evaluation, my opponent had 200 rating points more than me and had little problem moving his pawns down the board for a win. Not the exciting game I was hoping for.
Tussenstand 0-3 dus, dat is geen ideale start. Maar wie denkt dat VAS 8 dan de handdoek in de ring gooit, die kent VAS 8 nog niet.
Ondertussen scoorde Robbert op bord 5 een halfje:
“Ik had met zwart een relatief korte partij: na 25 zetten remise door zetherhaling. Meer dan een half punt zat er voor mij toen al niet meer in, dus ik vond het wel prima.
De partij begon met een van de wildere varianten van de Aljechin: 1. e4 Pf6 2. Lc4 Pxe4 3. Lxf7+. Uiteindelijk wint wit het stuk terug via 4.Dh5+ en 5.Dd5+. De verdediging rondom de koning wordt wat zwak, maar zwart heeft wel compensatie.
Ik kwam daarna met een onherstelbaar zwakke e-pion te zitten. Mijn tegenstander zag dat, maar wist niet goed hoe hij daar nou van kon profiteren. Ik eerlijk gezegd ook niet, maar in zijn geval had ik gedacht: een half punt heb ik sowieso, ik ga de komende twee uur proberen of ik dat andere halfje ook nog ergens vandaan kan halen. Hij dacht niet zo. Mij hoor je niet klagen.
Gerton op bord 3 had een zware dobber aan zijn tegenstander: “Ik wilde graag met zwart spelen om mijn recent opgedane kennis van het Frans te gebruiken. Laat mijn tegenstander nou net een variant spelen die voor mij nieuw was (Alapin Gambit, met loper e3 op zet 3). Ik nam zijn gambiet niet aan en ontwikkelde Pf6. Daarna kwam ik wat onderontwikkeld te staan doordat de witte loper en de twee paarden ruimtegebrek hadden. Middels c5 en loper b4+ kreeg ik wat afruilmogelijkheden om ruimte te creëren. Dat lukte. Ik bood dameruil aan wat werd afgeslagen. Daarna bood de tegenstander dameruil aan op zijn voorwaarden. Dat nam ik niet aan, maar ik had het beter wel kunnen aannemen. Nu liep ik in een geforceerde (met schaak) koning/vork, wat me een volle toren kostte. Nog wel iets geprobeerd tegen beter weten in, om uiteindelijk toch te moeten opgeven.”
0,5-4,5… Dat begint beschamend te worden. De eer moest nodig gered worden.
Maar toen stond Hans Lammers tevreden van zijn bord weg. “Ik speelde met wit tegen de Franse verdediging, met 2…., d4 3. paard d2. E4 werd geslagen en mijn paard kwam daar te staan. Opening ging ok, aanval op de koningsvleugel van zwart was ook in de maak, maar zwart sloeg toe met dame en loper en paarden. Computer vond dat ik met 5 punten verloren stond en dat terwijl ik geen materieel nadeel had. Gelukkig realiseerde ik me dat niet zo tijdens de partij en vond ik alleen dat het wel redelijk scherp stond en geloofde ik niet in de aanval van zwart. Zwart overspeelde zijn hand en miste opeens een schaak, waardoor het mat was in 2. Ook niet gezien, maar wel de schaak gelukkig, waardoor ik zijn paard kon afsnoepen. Zwart gaf vrij snel op nadat de schaak was gezet.”
Toen was het de beurt aan Joop om onze eer verder te redden
“Ik speelde een wat meer positionele opening, ondermeer bedoeld om zwart een Isolani op de d-lijn aan te smeren. Dat lukte met enige omwegen en ik kon toen veel druk op die pion uitoefenen. Waar nog een bijzonderheid was, was dat zwart heel veel last had van een loper op b2 en een dame op d4 waardoor hij zijn paard op f6 niet kon spelen wegens mat op g7.
Op een gegeven moment probeerde hij af te wikkelen naar een eindspel zonder zware stukken, maar hij koos precies het verkeerde moment. Daardoor verloor hij alsnog die geïsoleerde pion en kreeg hij ook nog 3 nieuwe geïsoleerde pionnen. Weliswaar had hij nu het loperpaar, maar dit eindspel kon ik vrij gemakkelijk winnen. Nadat ik via een aftrekschaak nog 2 pionnen kon winnen, gaf hij er de brui aan. Waarbij hij ook wel wist dat de winst voor het team binnen was; het was al 1/2-4 1/2.”
Tot slot was Guido bezig in een marathongevecht tegen klok en tegenstander. “Ik had zwart, en daar had ik geen goede herinneringen aan. In de laatste vijf partijen had ik met zwart de Caro-Kann gespeeld. Dat was geen succes, omdat wit telkens de doorschuifvariant speelde en er uiteindelijk in slaagde mijn stelling te verwoesten door een pion op e6 te planten. Om die reden besloot ik het eens met Frans te proberen. Daarmee ontneem je wit in ieder geval de kans om je met een pion op e6 te laten verrassen. Mijn kennismaking met de Franse verdediging beviel erg goed. Ik zette het witte pionnencentrum onder druk en kreeg daardoor de nodige ruimte. Mijn tegenstander manoeuvreerde zich in een steeds benardere situatie. Op een gegeven moment offerde hij een kwaliteit voor wat minder ademnood. Daarna offerde hij nog een paard voor eeuwig schaak. Gelukkig kon mijn koning naar de goede kant van het bord lopen, waar hij mijn c-pion, die inmiddels vrij was, hielp te promoveren. Toen hij dat niet meer kon tegenhouden, gaf hij op.”
Leuk was dat Linda Bellamy, die ons team komt versterken, kwam kijken om ons aan te moedigen. Volgende ronde hopen we dat zij met ons mee kan doen.
De einduitslag 3 ½ – 4 ½ is nipt, maar jammer genoeg is het nooit spannend geweest… Volgende keer beter!
