Door: Patriek Tromp
In het leven van een teamcaptain zijn er een aantal zaken die je niet wil. De afzegging vlak voor de wedstrijd is daar één van. Ik ga de overige niet verklappen maar het zijn er best veel.
Zaterdagochtend eerst Roland geappt, één vinkje. Door naar Elco die zijn vlucht om 18:00 naar India moest halen maar in het uiterste geval wel wilde spelen. Pim Haselager in Oostenrijk gesproken, Renzo was druk, Jordi, Aran Ticho niet bereikbaar, Joseph Zeeni zijn vader vertelde dat hij moest voetballen. Jacob West dan? Iemand die ik niet op de ratinglijst kon vinden maar waarom niet? Ook geen respons. Jort Cornelissen wilde eventueel hals over kop uit Brabant komen rijden. Remy van Zwieten, William Roolvink dan? Ook niet. En dan het verlossende bericht van Roland: Ik zou kunnen spelen inderdaad. Opluchting en de mooiste oplossing tegelijk. Nu kon het alleen nog maar allemaal heel goed gaan. We mochten zelfs op het podium spelen.
Na twee uur spelen ziet alles er fraai uit. Een handvol veelbelovende stellingen. Het zonnetje kwam zelfs even door. Dan blijkt onze enige mindere stelling ook echt minder te zijn. Jouke haalde twee openingen door elkaar maar het kunnen er ook vier geweest zijn. Een snelle nul met wit tegen 150 punten minder. Er zijn betere dagen geweest.
Zelf zat ik er lekker in. In een line die ik wel kende maar nog nooit op het bord had gehad kreeg ik legio leuke plannen voorgeschoteld. Ik koos steeds de meest gewelddadige en kon mijn tegenstander vrij vlot mat zetten. Een belangrijke gelijkmaker want dat gaf me alle gelegenheid om de meest schitterende partijen aan onze topborden uitvoerig te volgen.
Op bord 2 zat Victor weer eens een opening te spelen die hij vaker op het bord heeft. Alsof tegenstanders alleen deze opening tegen hem willen spelen. Ik zeg niet welke, maar het werd ook een gewelddadige aangelegenheid.
Een heerlijk punt dus. Ondertussen had Minh een overweldigende aanval op SGA legende Tigran Spaan zijn koningsstelling op de damevleugel. Ik dacht dat ze minstens een stuk geïnvesteerd had maar ze stond zelfs een pion voor. Behendig en toch ook gewelddadig maakte ze het af. Een geweldige scalp en een geweldige opsteker voor het team. 3-1 voor, Tom, Jan en David staan veel beter en Roland is
aan het bikkelen.
Ik loop even weg en als ik terugkom zijn de bordjes volledig verhangen. Roland staat
inmiddels straal verloren, David komt er niet doorheen en Jan heeft geweldig geblunderd. In een winnende aanval kan hij een stuk terugwinnen en een pion voorblijven met aanval maar hij pakt het stuk niet om de koning op te jagen. Dat lijkt hier vrij pijnlijk voor wit:
Dat is het echter niet. De koning loopt weg en omdat Jan dacht nog steeds te kunnen winnen koos hij hier het verkeerde plan. De computer zegt -0,2 hier, maar na een paar zetten is het zwart die mat gaat. Opeens is de spanning weer terug.
David geeft ondertussen alles en heeft de hele dag voor twee resultaten gespeeld maar helaas wordt het de minste van de twee. Niet veel later geeft Roland gedesillusioneerd op. Begrijpelijk maar echt geweldige teamgeest om onvoorbereid last minute te komen spelen. De oplettende lezer realiseert zich nu dat het 3,5 – 3,5 staat met op bord 1 Tom nog bezig.
Ik heb nog weinig geschreven over de held van de dag. In de opening ging er iets niet helemaal goed waardoor zijn koning op e7 belandde en er gebikkeld moest worden. De fase waarin hij twee stukken tegen een toren wist te krijgen heb ik niet gezien maar alles daarna was echt ijzersterk. Eerst werd er lang een soort dynamisch evenwicht gehouden met alleen voor zwart (Tom) lange termijn winstkansen. Daarna de transitie naar een gewonnen eindspel dat ook nog eens met meesterlijke techniek werd afgemaakt. Fantastisch met de druk van de stand erbij, want Tom hield constant in de gaten of een halfje voor het team voldoende zou zijn. Toen het punt gescoord moest worden ging hij er nog eens echt goed voor zitten. Zijn overwinning betekende veel voor het team maar met name voor Jan. Zwetend bleef hij in de gaten te houden of zijn blunder matchpunten kostte maar dat was gelukkig
niet het geval. Over teamgeest gesproken!
We staan er nog bij, ongeslagen, met drie teams één matchpuntje voor. De volgende ronde zal wederom pittig worden tegen één van de vele sterke middenmoters.

