Het wordt ons niet makkelijk gemaakt. Allerminst zelfs. Vorig jaar handhaven in de Meesterklasse A was al een huzarenstukje, nu lijkt dat een haast onmogelijke opgave.
Toch gaat het ons lukken!
Voormalig kopman Take is helaas te oud. Hij vond het zelf ook een gekke gewaarwording: een VAS A1-team zonder Take.
Een aderlating, maar gelukkig zijn we over de hele linie gezien een stuk sterker geworden. Bregje sluit dit jaar namelijk aan, en zij is geen koekenbakker. Emilien en Tobias hebben een jaartje meer ervaring. En met Jan en Joseph kunnen we beslissende punten scoren op het vierde bord.
Uit of thuis?
De kracht van de Meesterklasse A dit jaar werd al duidelijk in de eerste ronde. Deze wordt ‘vooruit gespeeld’. Tegen KC A1, uit Haarlem, speelden we.
KC heeft, overigens net als de VAS-jeugdleider, moeite met hun administratie op orde krijgen. Zij moesten eigenlijk een voorstel doen voor datum en speellocatie. Totdat de deadline verstreek en ondergetekende de kans pakten om dat naar zich toe te trekken.
Dat bleek een gunstige zet, want zo konden we rustig op onze eigen clubavond een Meesterklasse-wedstrijd afwerken. En ook de KC-spelers waren er allemaal blij mee, want die wonen allen ver weg van Haarlem. Zo zijn ze na een uitwedstrijd toch eerder thuis dan bij een thuiswedstrijd. Een bijzonder verschijnsel.
KC is een afkorting voor ‘Koop Club’. Of tenminste, dat hoorde ik laatst.
De opstelling van KC was niet normaal: een IM en daarna FM op de eerste borden. En daarna werd het niet veel zwakker. Wat moet je hiertegen beginnen?
Bregje had op zich wel een logisch antwoord op die vraag: winnen. Een wedstrijd die tot de late uurtjes duurde, maar het resultaat was nooit im Frage. Ze domineerden vanuit de opening. Haar pionnetjes aan de damevleugel zouden vroeg of laat doormarcheren. Zo geschiedde. Sven droop teleurgesteld af. Bregje en Cornelie hielpen tevreden mee met het opruimen.
Toch een hoopvol begin aan de Meesterklasse A, om een bordpunt te snoepen van de gedoodverfde titelfavoriet.
De eerste finale
En toen werd het 26 september, tijd voor de eerste echte speeldag. Ze waren ruim op tijd in Den Haag. Niet verkeerd, want zo konden ze zich goed klaarmaken voor een alles-of-nietswedstrijd. Van Magnus Leidsche Rijn A1, uit Utrecht, moet je winnen in de strijd om handhaving. Zoals een voetbalcoach zou zeggen: we spelen vanaf nu zes finales achter elkaar.
Die memo is goed begrepen door onze toppertjes. Op drie borden is het loeispannend als we de ratings mogen geloven. En daar werd toch het verschil gemaakt!
Grappig was dat we Tobias expres op het tweede bord hadden geplaatst, om Polle te vermijden. Dat plan is grandioos mislukt. Of je kunt het zien als een geniaal offer voor het team. In dat geval heeft hij deze ronde met zijn verlies net zo’n grote heldenrol gespeeld als het vorige seizoen, toen hij eigenhandig handhaving bewerkstelligde.
Mij werd doorgegeven dat daarna Emilien ‘gelijk wist te maken’. Ik schrok me een hoedje. Van hem moest het komen vandaag. Gelukkig wist hij de tussenstand gelijk te maken. De partij was alles behalve ‘gelijk’.
Joseph wist te winnen. Een heel cruciaal punt. Dit zijn de momenten waarop je moet presteren.
En Bregje sleept als allerlaatste, zoals een eerstebordspeler betaamt, een remise binnen. Een masterclass!
Eer gered
Na een welverdiende pauze mochten ze tegen zo’n ijzersterk team uit de Meesterklasse A. Het is dit jaar toch weer een tikkeltje indrukwekkender wat hier rondloopt. Een mooi teken dat de Nederlandse top zich graag laat zien op dit podium! En een leuke test voor ons.
Deze keer tegen ASV, uit Arnhem.
Het was Emilien die de eer wist te redden! Met een half bordpuntje staan we in elk geval op het scoreformulier.
Zo sluiten we toch met een positief gevoel af. Het belangrijkste doel van de dag is gehaald: de eerste stap naar handhaving. Stunten blijkt er nog niet in te zitten, maar we zien perspectief.
Op 7 november gaan we verder. We spelen tegen ESV, een ploeg die misschien wel gemankeerd is vanwege spelers die naar het EK zijn. Dat biedt kansen. En tegen Zukertort. Het ergste op aarde zou zijn als Zukertort wel handhaaft en VAS niet. Ik hoop die dag nooit in mijn leven mee te hoeven maken. Genoeg om voor te strijden dus!
Tekst: Samuel Cohn
Foto’s: Cornelie Wiermsa