Nog voordat er één zet was gespeeld in de nieuwe SGA-competitie, kwamen de eerste vragen al binnen. Wat was eigenlijk de doelstelling van VAS 1 dit seizoen?
Daar wil ik als teamleider niet moeilijk over doen. We gaan voor de eerste plaats.
Vorig seizoen was rampzalig. We werden geen kampioen en kwamen uiteindelijk een half bordpunt tekort voor de titel. Na een reeks kampioenschappen kan zoiets natuurlijk een keer gebeuren. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Maar twee keer achter elkaar is geen ongeluk meer. Dan begint het op een gewoonte te lijken.
Natuurlijk spelen er nog zeven andere teams in de hoofdklasse. En natuurlijk kunnen die allemaal behoorlijk schaken. Sommige zelfs bijzonder goed. Maar als we onze doelstellingen niet eens meer hardop durven uitspreken, kunnen we net zo goed gaan dammen.
De eerste tegenstander was Zukertort. Een sterke ploeg uit Amstelveen, die bij de jeugd als onze grote concurrent wordt beschouwd. Wij kijken daar iets anders tegenaan. Wij zien vooral een verzameling aardige schakers met wie je na afloop prettig kunt analyseren. Dat ze tijdens de partij ook nog proberen te winnen, nemen we maar voor lief.
De afgelopen jaren speelden we deze wedstrijd in Amstelveen. Zukertort beschikt daar over een modern schoolgebouw. Veel moderner dan het onze. Niets mis mee, maar schaken doe je toch het liefst thuis. Zeker als je van plan bent te winnen.
Omdat we elkaar ieder jaar tegenkomen, ontstaan er inmiddels kleine tradities. Luc mocht, net als vorig jaar, tegen Erik Roosendaal aantreden. Joris trof opnieuw Leon, tegen wie hij twee jaar geleden ook al speelde. Zelfs de kleuren waren hetzelfde. Je zou bijna denken dat iemand het zo heeft georganiseerd.
De wedstrijd stond onder leiding van Joost van Dongen en verliep voorbeeldig. Geen incidenten, geen gevloek, geen opgewonden toestanden. Gewoon acht schaakpartijen in een rustige zaal. Vanuit de bovenverdiepingen klonk prachtige klassieke muziek, die op de gang goed te horen was. Beethoven, volgens Daan. Ik ben geneigd hem te geloven. Daan heeft op dat gebied aanzienlijk meer gezag dan ik.
Bij Zukertort ontbraken Sybolt Strating en de sterke jeugdspeler Rens Blom. Ook wij waren niet compleet. Take en Bregje speelden een jeugdtoernooi in Duitsland en Emilien was op een klassieke schoolreis. Wat je op zo’n reis precies doet weet ik niet, maar ik vermoed dat er weinig geschaakt wordt.
VAS 1 telt dit seizoen negen basisspelers. Take werd vervangen door Daan in ’t Veld en Bregje door haar grote zus Eline. Hoewel Bregje momenteel enorme stappen maakt, werden we door die laatste wissel deze keer vermoedelijk nog iets sterker. Een luxeprobleem waar ik als teamleider best mee kan leven.
Romantiek op bord vier
De wedstrijd begon voortvarend.
Fabian speelde op bord vier een partij die zo uit de negentiende eeuw afkomstig had kunnen zijn. Een zwarte dame die op h1 inslaat terwijl de damevleugel nog vrijwel onaangeroerd in de beginstelling staat. Dat soort schaak werd vroeger heel gewoon gevonden. Tegenwoordig noemen we het romantisch.
Het zag er prachtig uit. Waarschijnlijk was het ook bijzonder leuk om te spelen. Er bleek overigens behoorlijk wat theorie achter te zitten. De computer vond de stelling nog gewoon in evenwicht, maar Fabians tegenstander besloot op dat moment een heel stuk weg te geven. Dat helpt doorgaans niet.
1-0.
Joris komt bij Fabian kijken. Of hij diens negentiende-eeuwse schaakopvattingen deelt, is niet bekend.
Marc had nog iets recht te zetten. De zaterdag ervoor had hij een gelijk eindspel verloren van een sterke grootmeester. Zijn team verloor uiteindelijk met 7-3, dus voor de einduitslag maakte het weinig verschil. Maar Marc kan slecht tegen verliezen. Dat is op zichzelf een gezonde eigenschap voor een schaker.
In de SGA verliest hij overigens zelden. Ook nu speelde hij een op het oog uitstekende partij en bracht hij het punt binnen. Volgens de computer had zijn tegenstander zich misschien nog kunnen verdedigen. Volgens de uitslag was dat niet gelukt.
I was playing the friendly Sander Los. My opponent played very solidly and completely neutralized my initative early in the game. I had to try my luck at a balanced endgame, but didn’t get much. Sander had little time on the clock and now went for the risky Rab8. The best attempt for white is now to try 30.Rxb8 Rxb8 31.Be3 e5 32.Bxd4 ed 33.Kd3 cxb 34.axb Rxb4 35.Nc6 Rb7 36.Rxa7 Rxa7 37.Nxa7 Bd6 38.g3 with a difficult endgame to hold.
Instead, I went for the inferior 30.Be3?! Rxb7 31.Nxb7 Rb8? this loses (31…Rd7! 32.Nxc5 Bxc5 33.bc Nc6 and black has very reasonable chances to hold. I have to try and open up the position on the other side with g4-h4 but it should not get me anywhere). 32.Nxc5 Bxc5 33.Bxd4! (the point) Bxd4 34.Kxd4 which is easily winning because of the queenside pawns.
2-0.
Joris maakte er 3-0 van. Met zwart offerde hij in de opening een pion voor wat je een bijna volmaakte Nimzo-structuur zou kunnen noemen, maar dan zonder dames. Een interessant concept, dat zijn tegenstander zichtbaar voor problemen stelde.
Of de computer er even enthousiast over is, moet nog blijken. Dat is het aardige van schaken. Je kunt een prachtig idee hebben, er een partij mee winnen en vervolgens van een machine te horen krijgen dat het allemaal nergens op sloeg.
Maar wie de diagramstelling bekijkt, begrijpt dat wit inmiddels heel andere zorgen had dan de juistheid van het zwarte openingsspel. De zwarte torens zijn actief geworden, de paarden staan dreigend opgesteld en ook de extra pion is in rook opgegaan.
Rahimi – Van Vuure. De zwarte stukken hebben hun ideale velden gevonden. Wit heeft vooral problemen gevonden.
Voorlopig houden we het op een geslaagd experiment.
3-0.
Een halfje voor het collectief
Ed is een echte teamspeler. Met een voorsprong van 3-0 op het scorebord besloot hij geen onnodige risico’s te nemen. In een dame-lopereindspel met een pion meer bood hij remise aan.
Hij beschikte over een vrije a-pion, maar zijn koning stond gedeeltelijk open. Of die pion ooit de overkant had bereikt, zullen we nooit weten. Ed vond het kennelijk belangrijker dat het team een half punt dichter bij de overwinning kwam dan dat hij zelf nog een paar uur kon proberen gelijk te krijgen.
Een verstandige beslissing. En verstandige beslissingen verdienen bij het schaken ook weleens een compliment.
3½-½.
Ed overweegt zijn mogelijkheden. Er is een pion meer, maar er zijn ook nog zeven andere borden.
Halma voor gevorderden
Jan zorgde vervolgens voor het eerste matchpunt. Wat hij en zijn tegenstander op het bord hadden gebracht, leek meer op halma dan op schaken. Beide legers hadden zich achter hun eigen linies ingegraven. Aanvallen was onmogelijk, offeren zinloos en terugtrekken had evenmin veel nut.
De vrede was onvermijdelijk. Het duurde alleen nog geruime tijd voordat beide heren dat zelf ook inzagen.
4-1.
De partij van Jan. Beide legers hebben zich ingegraven. Er wordt nog geschaakt, maar niemand weet precies waarom.
Op de voorgrond Jan, verwikkeld in zijn langdurige strijd om de vrede. Op de achtergrond Eline, die nog heel andere plannen heeft.
Een oude bekende
Op het eerste bord zat Martijn van der Eijk tegenover Eline. Martijn speelde vroeger bij VAS en veel leden zijn nog altijd erg op hem gesteld. Het is dan ook altijd leuk hem weer te zien.
Martijn van der Eijk in zijn VAS-tijd, met onder anderen Hilke van den Berg en Joost van Dongen. Ook Tex de Wit is aanwezig, zij het zonder hoofd op de foto.
Martijn maakte er, naar eigen zeggen, het beste van. Dat is tegen Eline geen verkeerde instelling.
Je ontdekt pas hoe goed die meesters werkelijk zijn wanneer je er zelf tegenover zit. Van een afstand lijkt het allemaal zo eenvoudig. Ze zetten hun stukken op goede velden, maken nauwelijks fouten en winnen vervolgens een eindspel waarvan je dacht dat er nog van alles mogelijk was.
Eline speelde ogenschijnlijk een uitstekende partij en kwam uiteindelijk in een toreneindspel met twee pionnen meer terecht. Dat liet ze zich niet meer afnemen.
5-1.
Tussendoor had Daan verloren van Stan van Gisbergen. Stan heeft zo’n dertig jaar Meesterklasse-ervaring. Dat is doorgaans niet bevorderlijk voor de kansen van zijn tegenstander.
Daan vertelde na afloop dat hij eigenlijk nooit echt in de partij was gekomen. Stan speelde een goede partij, kreeg wat hij wilde en won zonder veel ophef. Soms gaat het zo. Ook bij Beethoven zitten minder vrolijke stukken.
5-2.
De onvolprezen Erik Roosendaal
Alleen Luc was nog bezig.
Net als vorig jaar zat hij tegenover Erik Roosendaal. De onvolprezen Erik, opperarbiter van Nederland, toernooileider en vroeger eenvoudigweg PI genoemd. Een man die ongeveer alles heeft meegemaakt wat er in een schaakzaal kan gebeuren.
Bovendien een bijzonder aardige vent.
Maar aardigheid levert bij het schaken geen halve punten op. Vorig seizoen had Luc al van hem gewonnen en ditmaal bleek het een stuk lastiger. Erik verweerde zich uitstekend, maar uiteindelijk wist Luc opnieuw het volle punt binnen te halen.
Hier werd het ongelukkige Dc8 gespeeld.
Luc tegenover Erik Roosendaal. Ook opperarbiters moeten zich aan de regels van het schaakspel houden.
6-2.
Daarmee was de eerste overwinning van het seizoen een feit.
Een keurige uitslag tegen een sterke tegenstander. Geen incidenten, een prettige sfeer, mooie partijen en Beethoven op de achtergrond. Wat wil een mens nog meer?
Nou, kampioen worden bijvoorbeeld.
De volgende ronde spelen we uit tegen Caissa 2, de kampioen van vorig seizoen. Een mooi moment om vast te stellen of onze ambities ergens op gebaseerd zijn.
We kijken ernaar uit.