Van Het Zwarte Veulen naar VAS 1: ook Caïssa 2 moet eraan geloven!
In november 1967 verscheen in Het Vrije Volk een interview met de toen 23-jarige Hans Ree. Hij was zojuist voor het eerst Nederlands kampioen geworden. De titel van het artikel was veelzeggend: ‘Mijn spel zou Euwe heel boos maken’.
Ree las het schaakboek van Oom Jan, werd lid van Het Zwarte Veulen, begon later bij VAS en lijkt zijn schakende leven af te sluiten bij Caïssa.
Over zijn speelstijl was Ree opmerkelijk openhartig. Hij beschouwde zichzelf als een opportunist. Max Euwe zou volgens hem heel boos worden als hij hem zag spelen. Ree wilde vooral kansen scheppen en vervolgens kijken of hij ze kon grijpen. Langeweg, Donner en Bouwmeester speelden volgens Ree wél volgens de principes van Euwe.
Bij VAS is de jeugdopleiding inmiddels uitgegroeid tot een van de belangrijkste onderdelen van de vereniging. De tijden zijn veranderd, de schaakstukken niet. En de jeugd van toen heeft plaatsgemaakt voor nieuwe generaties.
Dat bleek ook tijdens de tweede wedstrijd van VAS 1 in de SGA-competitie.
Na de overtuigende 6–2 overwinning op Zukertort wachtte ons Caïssa 2, de kampioen van vorig jaar. Daar moest dus van gewonnen worden.
Bij Caïssa lopen overigens heel wat bekende gezichten rond. Er zijn meerdere dubbelleden en de onderlinge contacten tussen beide verenigingen zijn talrijk. Het Amsterdamse schaakwereldje is soms kleiner dan je denkt. Maar het is vooral goed dat er zoveel geschaakt wordt in Amsterdam!
De eerste punten
Bij binnenkomst bleek Emilien Halibert op bord drie geen eenvoudige avond te hebben. Tegen Arno Bezemer kwam hij bijzonder slecht uit de opening. Zijn eigen commentaar was weinig verhullend:
„Ik heb na een vreselijke opening dit weten te houden. Met veel geluk remise dus.”
Emilien zette al zijn stukken onhandig neer en het is een klein mirakel dat zijn sterke tegenstander in het woud van mogelijkheden een niet winnende lijn wist te produceren. Uiteindelijk nam Arno maar het zekere voor het onzekere en was de remise een feit.
Of Euwe veel plezier aan Emiliens partij zou hebben beleefd, weten we niet. Maar Emilien wist het halve punt binnen te halen. En daar ging het uiteindelijk om.
Een invaller die zijn kans grijpt
Enorm belangrijk voor het team is Marc; Marc wil altijd spelen, ook als dat eigenlijk niet verantwoord is. Deze keer had hij wat moeite met zijn afmelding, hij deed er ruim een week over. Op het allerlaatste moment werd er een beroep gedaan op Imre. Die had een vrije avond en wel zin in een potje schaak!
En zo mocht Imre het als invaller opnemen tegen FM Michael Wunnink, bepaald geen kleine jongen.
Het werd een bijzondere partij. De eerste 21 zetten waren namelijk al de zaterdag ervoor op het bord verschenen tijdens het clubkampioenschap van Nederland voor de C jeugd. Het VAS team bestaande uit Armin, Saffran, Imre, Yicheng & Eytan is hard op weg om kampioen van Nederland te worden. 13 december kan dat gebeuren!
Emilien Halibert en Bregje Roebers houden daar momenteel de VAS-eer hoog in de A-categorie . Hun doel is handhaving, dat zou echt een enorme prestatie zijn.
Maar terug naar Imre. Imre zat goed geconcentreerd achter het bord, kende de opening op zijn duimpje en wist goed wat moest doen. Hij liet zich door het ratingverschil niet intimideren en hield Wunnink keurig op remise.
Na afloop was Imre, om het maar eens weinig diplomatiek uit te drukken, zo trots als een aap met drie piemels. En geef hem eens ongelijk. Op het laatste moment invallen en dan een speler van 2200 op remise houden: daar mag je best even van genieten.
Met twee remises stond het 1–1.
Bregje en Take slaan toe
Aan het vierde bord speelde Bregje Roebers met zwart tegen Jule Cordes. Er kwam een typische Konings-Indische Benoni-stelling op het bord, waarin wit ruimte had veroverd maar zwart op zoek ging naar actief tegenspel.
Na een typische KID BenOni opening greep zwart hier het iniatief met 18.. Ph7 19 Lh4 Pe3 20 Td2 Lh6. Dat werd de witspeelster al snel teveel.
Daarmee nam VAS een 1–2 voorsprong.
Bord 1 was voor Take, hij nam het op tegen Ron Nep. Take was niet erg gelukkig uit de opening gekomen. Zelf sprak hij van een opening waarover hij ontevreden was, maar in het middenspel begon het tij te keren.
Met het fraaie Ta7! stelde hij zijn tegenstander voor grote problemen. Dat zijn de zetten die je heel erg graag wilt spelen natuurlijk! De dreiging Txb7 was lastig te pareren en de zwarte stelling werd steeds moeilijker te verdedigen.
Probeer hier de zet Ta7 maar eens te vinden!
Volgens de computer bood The4, gevolgd door h3 en Tc8, nog reddingskansen. In de partij gebeurde echter The4, h3 en Txc2, waarna Take met Txb7 de winst naar zich toetrok.
Met de overwinning van Take liep VAS uit naar 1–3.
Daarmee hadden de bovenste vier borden maar liefst drie punten binnengebracht.
En dat is misschien wel het mooiste van deze wedstrijd.
Die punten kwamen niet, zoals Hans Ree destijds, uit Het Zwarte Veulen, maar wel allemaal uit de eigen VAS-jeugd. Ook dat is iets om even bij stil te staan!
We spelen niet tegen Magnus
Op het vijfde bord ging het voor Jan Roebers minder voorspoedig. Tegen Alje Hovenga kwam hij slecht uit de opening. Zijn tegenstander had het veel beter aangepakt en Jan belandde in een verloren stelling.
Maar Jan liet zich niet zomaar van het bord zetten.
„We spelen niet tegen Magnus”, hield hij zichzelf voor.
Een geruststellende gedachte. Al is het natuurlijk de vraag of Magnus Carlsen veel plezier zou hebben beleefd aan de stelling waarin Jan terecht was gekomen.
Toch vocht Jan zich terug in de partij. Er kwamen weer kansen.
In deze stelling had Jan met Tf6+ een belangrijke kans kunnen grijpen. Helaas zag hij die mogelijkheid over het hoofd. Uiteindelijk ging de partij alsnog verloren.
Caïssa kwam terug tot 2–3.
Luc Schiebroek zat niet helemaal uitgerust achter het bord en besloot in een pionneneindspel nog een winstpoging te ondernemen. In zulke gevallen is er een teamleider voor advies. Ik ken de teamleider goed, hij zou het hebben afgeraden vanwege de stand. Edoch de wil om te winnen bleek bij Luc weer groter dan de neiging tot communicatie en verder liet ook de techniek het afweten.
En daarmee was onze comfortabele voorsprong verdwenen. Het stond weer 3–3.
De beslissing moest vallen op de laatste twee borden die nog bezig waren.
Van een benauwde stelling naar een vol punt
Fabian speelde aan bord zes tegen Paul Schipper. Ook Fabian kwam bepaald niet lekker uit de opening. Zijn stelling was benauwd en hij stond naar eigen zeggen behoorlijk slecht.
Maar door geleidelijk stukken te ruilen wist hij de grootste problemen op te lossen.
Uiteindelijk bereikte hij een ongeveer gelijk eindspel met het loperpaar. Objectief misschien niet zoveel aan de hand, maar Fabian vond zijn stelling gemakkelijker te spelen. En ook de coach was vol vertrouwen.
Toen beide spelers in tijdnood kwamen, wist Fabian zijn kansen te benutten en uiteindelijk het volle punt binnen te halen.
VAS stond weer voor: 3–4.
Nu was het aan Wouter Bik om de wedstrijd definitief te beslissen.
Wouter was niet heel lekker uit de opening gekomen maar na een blunder van zijn tegenstander was het pleit al vrij vroeg beslecht. De technische fase leverde geen problemen meer op.
3–5!
Vier overwinningen, twee remises en twee nederlagen. Geen monsterscore zoals tegen Zukertort, maar wel een overwinning op de kampioen van vorig seizoen.
En dat telt.
Op naar Amsterdam West
Niet zo overtuigend als tegen Zukertort, maar wel met vier spelers uit de eigen jeugdopleiding op de bovenste vier borden!
Next op het menu staat Amsterdam West. Ook een ambitieuze vereniging met een grote jeugdopleiding. Maar als je kampioen wilt worden, zul je ook die drempel moeten nemen. Op 3 december spelen we thuis.