Het aantal zonuren neemt weer flink af, het is mistig om de wegen en de klok is in haar natuurlijke stand hersteld. Voor een schaker betekent dit maar één ding: de SGA-competities zijn weer begonnen en in het bijzonder de bekeravonturen gaan eind oktober van start.
VAS zou VAS niet zijn als we onszelf direct tot titelfavoriet hadden gebombardeerd. Een team bestaande uit rijzende ster Imre, hongeriger dan ooit om ratingpunten terug te winnen, Jort – terugkerend na een schaaksabbatical van bijna 6 maanden – ingevlogen vanuit Brabant, Morris die in blakende vorm afreist vanuit Malta met een gouden medaille op Bord 1 bij de lokale olympiade en de immer hard werkende Raf. Plaats hier nog een fanatieke teamcaptain in de vorm van Filip bij en het recept voor bekersucces zou aanwezig moeten zijn.
Voor de luie lezers zal ik de uitkomst alvast verklappen; kansloos verloren, complimenten aan de tegenstanders en met het schaamrood op de wangen terug naar ons Cygnus-bastion.
Graag zou de schrijver in de lange versie een ander beeld schetsen; maar donderdagavond 29 oktober was simpelweg gewoon een gevalletje “er zat niets in het vat”.
Allereerst neem ik ongevraagd de ruimte in dit artikel om mijn afkeer te uiten over het parkeerbeleid van de Gemeente Amsterdam. Meer dan een halfuur dolen voor een parkeerplek en dan alsnog 7 euro per uur neer moeten leggen voor een plek langs de trambaan, waarbij de zijspiegels moeten vrezen voor hun voortbestaan, is een prachtig visitekaartje van het stadsbestuur voor bezoekers aan de hoofdstad. Overigens is schaken en politiek bij uitstek een gevoelige combinatie. Dit bleek maar eens begin oktober, toen de uitsluiting van de Israëlische grootmeester Alexander Bagrationi tot veel commotie leidde op X en zelfs in hoge regionen van de Israëlische politiek werd opgemerkt.
Laten we na dit korte intermezzo u echt informeren over de partijen.
Aan Bord 4 nam Raf het op tegen Milo Broerse, er verscheen een zeer dynamische stelling op de vierenzestig velden. Waar de Réti-opening vaak langzaam op gang komt, koos Raf voor een unieke opstelling waarbij hij snel ruimte greep op de koningsvleugel. Het idee was creatief, de bravoure bewonderenswaardig, maar toch faalde het plan in zijn opzet. De zwarte koning was gedoemd tot een verblijf in het centrum. In combinatie met wit haar, actieve lopers en steigerende paarden was het aantal penningen te veel voor Rafs positie. Er verscheen een eindspel waarbij wit met twee doorgebroken pionnen op de koningsvleugel de partij gedecideerd naar zich toetrok. Tussenstand: 1-0.
Morris zag zichzelf aan Bord 3 opgezadeld met de taak om een welbekend gezicht in de (Amsterdamse) schaakwereld te verschalken. Deze avond ging hoofdarbiter bij tal van Nederlandse schaaktoernooien Sernin van de Krol niet over de spelregels, maar diende hij zich eraan te houden. De positie kenmerkte zich als een stil meer waar onder het wateroppervlak de stromingen zich lang verborgen hielden. Stukken keken elkaar aan, alle zestien pionnen bleven op het bord en de weegschaal weigerde zijn oordeel te vellen. Toch besloot Morris – na de posities van de andere borden bekeken te hebben – de knuppel in het hoenderhok te gooien. Hij stormde met zijn pionnen uit de loopgraven, maar zoals de geschiedenis ons al eerder heeft geleerd: de verdedigingswerken van de tegenstander zijn te sterk om doorheen te breken. Uiteindelijk was het Sernin die na alle schermutselingen met een glorieuze vrijpion kwam bovendrijven. Een nieuwe dame werd geboren en zodoende het punt verloren.
Tussenstand: 2-0.
Imre is na een drukke schaakzomer, waar ergens in een Turkse hotelzaal een schat aan ratingpunten zijn achtergebleven, weer als een speer omhoog aan het schieten. Afgelopen weekend won hij nog alle vier zijn partijen op het Amsterdam Chess Open. Deze keer probeerde hij aan de witte kant van de Italiaanse opening de stelling te controleren. Zijn tegenstander Remco Hillebrandt, wilde hier weinig van weten en wist via een aantal tactische manoeuvres het loperpaar te bemachtigen ten koste van een geïsoleerde pion op de e-lijn. Imre dacht lang na toen de tegenstander aanbood dames te ruilen. Hij besefte zich goed dat hiermee alle jus uit de stelling verdween en sloeg de ruil af. Hij trachtte de druk op de isolani op te bouwen, maar de zwartspeler gaf geen krimp. Een aantal zetten later analyseerde Imre volwassen dat voor een overwinning spelen simpelweg niet tot de realiteit behoorde en accepteerde het remise aanbod.
Tussenstand: 2.5 – 0.5.
Een glorieuze finale ergens tijdens de stralende lenteavonden in april is verkeken. Onze bekerreis is alweer gestrand voordat het schip goed en wel uit de haven is vertrokken.
Als laatste rest nog de partij van Jort. Na 6 maanden de houten stukken uit het oog verloren te zijn geweest, meerdere last-minute toernooiafmeldingen en een berg aan beloftes was daar dan het moment dat hij de daad bij het woord voegde: een wedstrijd spelen voor VAS vanuit Brabant. Hij trof het niet per se met zijn tegenstander. Onze SGA-voorzitter René Pijlman, die met een rating van exact 1950 theoretisch de sterkst mogelijke tegenstander vormde. Zoals eerder vermeld, had Jort last van de nodige parkeerproblemen. Daarom is bij voorbaat een bedankje op zijn plaats dat René erg sportief heeft gewacht met het starten van de klokken. In de opening slaagde hij erin, ondanks verwoede pogingen van zwart om dit te voorkomen, een Maroczy-bind te forceren. Persoonlijk ken ik weinig mensen die graag in deze positie belanden. Juist toen René alles op orde leek te hebben voor een succesvolle d4-push, nam hij zijn voet van het gaspedaal. Hiervan profiteerde zwart optimaal met accuraat tegenspel op de damevleugel in de vorm van B5.
Er ontstond een stelling waarbij Jort kon dromen van een oppermachtig paard op E5 tegen een droevige witte loper op G2. Deze droom werd helaas nooit door Hypnos toegekend. Terwijl de klokken de één-minuutgrens passeerden, sloeg Jort terug op e6 met het verkeerde stuk. René greep de geboden kans met beide handen en vond de winnende tactiek.
Eindstand: 3.5-0.5
In deze stelling behoudt zwart met Pxe6 het evenwicht. Het gespeelde fxe6, verliest direct van d4!
Zo mondde de avond uit in een afgetekende nederlaag. Tot overmaat van ramp werd het Gouden Beker-team op basis van rating gelijktijdig uitgeschakeld. Dit zijn de momenten waarop het leven van een schaker even als een sterrenloze nacht aanvoelt. Dus daarom voor degene die inmiddels – net als de schrijver van dit artikel – de ‘charmes’ van Amsterdam niet langer ervaren als een warme omhelzing, maar een beklemmende greep. Een laatste advies middels de teksten van de huiszanger van onze Tilburgse vrienden De Stukkenjagers:
“Maar de mensen, ze slapen, de wereld gaat dicht
En dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog LICHT”