VAS 2 overtuigt in Capelle
19 september 2026
Het gaat goed met VAS. Dat is voor een oude vereniging niet vanzelfsprekend. De jeugd stroomt door, nieuwe leden melden zich aan en spelers die vroeger nog in het eerste of tweede speelden, zakken langzaam door de teams naar beneden. Zo gaat dat in het leven. Eerst word je ingehaald door de jeugd, daarna door de tijd en uiteindelijk door iemand die nog nooit van Isidor Gunsberg heeft gehoord.
Ook VAS 2 ging op de schop.
De oudere spelers weten wat hun lot zal zijn. Hun vroegere teamgenoten wachten in het derde, misschien zelfs in het vierde. Het onvermijdelijke laat zich hooguit een jaartje uitstellen. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar die heten meestal Pim.
Van het team dat eind maart in Capelle speelde, waren nog drie spelers over: Tom, Job en Joris. Dezelfde locatie, dezelfde kleuren, maar verder een ander gezelschap. Vorig seizoen verlieten we het pand met 5½ bordpunt. Ditmaal namen we er 6½ mee.
Het gaat goed met VAS, zei ik al.
Doorstroming van talent, nieuwe leden, trainingen voor ambitieuze spelers en mensen die uit VAS 1 verdwijnen. Een grote schaakvereniging heeft tegenwoordig eigenlijk een HRM-afdeling nodig.
Een jongen die Gunsberg niet kent
Nieuw in het team is Emilien. Hij speelt al een aantal jaren bij VAS, voornamelijk in jeugdteams. Schaken kan hij wel. Wie Isidor Gunsberg was, wist hij niet. Dat laatste is natuurlijk ernstig, maar niet onoverkomelijk. Verder kan hij in opmerkelijk weinig tijd een bord souvlaki wegwerken. Andere eigenschappen zullen we de komende maanden ontdekken. In Capelle maakte hij zijn KNSB-debuut. Zijn allereerste zaterdagwedstrijd in een seniorenteam. Tegenover hem zat een heuse WIM. Je kunt slechter beginnen. Ook nieuw is Wouter Bik, schaakprofessional bij Chess.com. Iemand die zijn geld verdient met schaken. Dat blijft voor de meeste leden van VAS een merkwaardig concept. Drie seizoenen geleden schoof hij onze teamleider moeiteloos van het bord, om vervolgens teleurgesteld te zijn over het halfje dat hij overhield. Een goede speler dus, met de juiste mentaliteit.
Hij verhuisde naar Amsterdam, zocht een schaakvereniging en kwam bij VAS terecht.
We zijn blij met hem. Bovendien is het een aardige vent.
Marcos was er ook weer. Vorig seizoen speelde hij vijf wedstrijden voor VAS 2 en won ze allemaal. Bij de vorige ontmoeting met Capelle zat hij voor zijn werk in het buitenland. Dit seizoen verwacht hij vaker mee te kunnen doen. Zijn eerste optreden leverde een halfje op na zware strijd. Of het evenwicht ooit werkelijk werd verbroken, is de vraag. Marcos was er niet bijzonder vrolijk over. Vijf uit vijf schept nu eenmaal verwachtingen.
Het karakter van Morozevich
Take speelde vorig seizoen alles in VAS 1 en leverde een mooie bijdrage aan de promotie naar de Meesterklasse. Hij zal daar ongetwijfeld weer gaan invallen, maar zolang hij bij ons speelt, ben ik een tevreden teamleider.
In Capelle ging het ergens in de opening mis.
Daarna mocht Take de hele middag een slechte stelling verdedigen. Dat deed hij met een vanzelfsprekendheid die bij de omstanders geleidelijk plaatsmaakte voor berusting. Iedereen had zich al neergelegd bij het onvermijdelijke.
Behalve Take.
Die hengelde gewoon een halfje binnen. Dat hij minder had gestaan, wilde hij wel erkennen. Maar verloren? Dat moesten we dan maar aantonen. Het karakter van Morozevich in zijn goede tijd. Toen het bericht kwam dat VAS 1 in Tilburg van De Stukkenjagers ging winnen, verscheen er een grote glimlach.
Mooi ventje.
Drieënveertig jaar later
In 1983 speelde VAS nog in de Meesterklasse. Een verzwakt VAS, want veel sterke spelers waren vertrokken om elders betaald te kunnen schaken. Tegen Euwe werd met 7-3 verloren. Op bord één verloor Tim Krabbé van Hans Ree. De twee overwinningen kwamen van onze ereleden Wolthuis en Ghijsen. Dat is drieënveertig jaar geleden. Pim werd lid van VAS in 1968. Geen van zijn huidige teamgenoten was toen al geboren. Sindsdien heeft hij generaties schakers zien komen en gaan. Zelf is hij gebleven. En vorig seizoen haalde hij nog een TPR van boven de 2300. Hij speelt niet meer in het eerste, maar dat zegt tegenwoordig vooral iets over de sterkte van het eerste. In Capelle zette hij zijn stukken keurig neer. Alles stond goed. Tot het kritieke moment kwam en hij besloot de winnende zet niet uit te voeren. Daar baalde hij flink van. Maar toen kwam het goede nieuws uit Tilburg. VAS 1 ging winnen. De Meesterklasse, waar Pim ooit zelf speelde, kreeg er weer een hoofdstuk bij. Zijn stemming sloeg om.
Pim had hier Pxe4 moeten spelen. Hij zag het wel en besloot na lang nadenken om iets anders te doen.
Sommige mensen blijven hun hele leven lid van een vereniging. Bij Pim is het andersom. De vereniging is een deel van zijn leven geworden.
Vijf op een rij
Rob van Dongen spreekt graag over het oude VAS-concept van de staart. Daar moeten de punten worden gehaald. Dat klinkt eenvoudig. In de praktijk moet je er gewoon eentje meer winnen dan de tegenstander. In Capelle leek het lange tijd helemaal niet zo gemakkelijk te gaan. Het had zelfs spannend kunnen worden. Maar uiteindelijk kwamen ze toch, vijf overwinningen. Job had de hele middag geprobeerd gelijk te maken. Meer zat er niet in, minder wilde hij niet. De damevleugel was aan beide kanten geruimd. Een symmetrische stelling waarin weinig meer leek te gebeuren. Het soort positie waarin je aan de boodschappen van morgen begint te denken. Dat moet zijn tegenstander ook hebben gedaan. Plotseling had Job gewonnen. Schaken lijkt in dat opzicht op boksen. Je kunt urenlang alles goed doen, maar één moment van onoplettendheid en je ligt op de grond. Job was er een beetje beduusd van.
Soms komt de overwinning vanzelf. Je moet alleen wel blijven zitten.
Een professional die doorspeelt
Wouter maakte een uitstekend debuut, al zag het daar lange tijd niet naar uit. In een Nimzowitsch-variant van het Bogo-Indisch speelde zijn tegenstander een prima partij. Het ging gelijk op en op enig moment volgde een remiseaanbod. Wouter overlegde met de teamleider. Die gaf het buitengewoon bruikbare advies vooral niet te verliezen. Daar kun je als schaakprofessional iets mee. Wouter speelde door. Even later maakte zijn tegenstander een enorme bok. De stukken konden in de doos.
Tegenstander Vermeer verzuimde hier om Ld5 te spelen. Na Tb5 volgde Pxe6 met instorting van de zwarte stelling.
Zo eenvoudig kan het zijn. Je moet alleen wel doorspelen.
De jeugd heeft de toekomst
De twee sterkste spelers van Capelle ontbraken wegens ziekte en vakantie. Daardoor was de staart iets zwakker dan gebruikelijk. Voor VAS 2 is dat geen onbelangrijk gegeven. Daar zullen we dit seizoen vaker onze punten moeten halen. Emilien kreeg de Bird-opening tegenover zich. Henry Bird is erelid van VAS, dus wij nemen dat soort zaken serieus. Onlangs had Emilien in de interne competitie nog van deze opening verloren. Hij had zijn huiswerk gedaan. Zijn tegenstandster koos een voortzetting die hij niet kende, maar daar liet hij zich niet door van de wijs brengen. Hij speelde een uitstekende partij en won overtuigend. Volgens de engine had hij het ook goed gedaan. Dat schijnt voor deze generatie belangrijk te zijn. Vroeger vroeg je aan een sterke speler of je goed had gespeeld. Tegenwoordig vraag je het aan een computer. Het voordeel is dat de computer je niet de rest van je leven aan je slechte zetten herinnert.
In bovenstaande stelling speelde Emilien Pd4. Dat is een zet die je graag speelt. De witte velden zijn zeldzaam zwak. Het liep niet goed af voor Derksen.
Een uitstekend KNSB-debuut.
Tom doet wat Tom doet
Op bord zeven speelde Tom.
Tom is een merkwaardige schaker. Hij doet logische zetten, ontwikkelt zijn stukken, neemt de juiste beslissingen en wint vervolgens. Je zou denken dat meer mensen dat proberen. Tegen een systeem met pionnen op d5 en g6 wist hij dat het paard op c6 moest worden geruild. Daarna volgden actieve, logische zetten. De tegenstander kreeg nauwelijks tegenspel en ging uiteindelijk ten onder. Een typische Tom-partij.
Hopelijk zien we er dit seizoen nog veel van.
De teamleider
Zelf kreeg ik weer eens een hyperscherpe variant uit de open spelen op het bord. Met een zetverwisseling wist ik de partij in voor mij bekende banen te leiden. Dat is altijd prettig. Je hoeft dan niet alles opnieuw uit te vinden. Op een gegeven moment had ik 35 minuten meer op de klok. De stelling was gelijk, maar ik wist beter wat ik moest doen. Ik kende de plannen en mijn tegenstander moest ze achter het bord bedenken.
Brett Ramak – van Vuure na 12 … – h6
Dat kost tijd. Uiteindelijk won ik vrij eenvoudig. Zo kwamen er vijf overwinningen en drie remises op het scoreformulier.
Capelle – VAS 2: 1½-6½.
De verjaardag van VAS
Het was 19 september.
De verjaardag van VAS. Een vereniging die in 1822 werd opgericht en inmiddels alweer 204 jaar oud is. Dat vieren we niet met slingers, maar met bordpunten. In Capelle bevindt zich overigens een uitstekend restaurant dat De Rode Leeuw heet. Voor een etentje met een schaakteam leek mij dat minder geschikt. De reservering werd daarom gemaakt bij de plaatselijke Griek.
Irodion. Een uitstekende keuze. We aten goed, dronken wat en bespraken de partijen. De stemming was opperbest. Dat krijg je wanneer je met 6½-1½ wint en het eerste bovendien op weg is naar een overwinning in de Meesterklasse. Er was alleen één probleem. Het restaurant ligt boven een parkeerplaats. Dat klinkt onschuldig, maar het betreft een modern labyrint waarin de Nederlandse ruimtelijke ordening haar grenzen heeft bereikt. Wie er met een schaakteam gaat eten, doet er verstandig aan vooraf een ontsnappingsplan op te stellen.
Wij kwamen eruit.
Bovenaan
De eerste doelstelling van VAS 2 is dit seizoen niet degraderen. Na één ronde is dat doel al bijna binnen handbereik. We staan bovenaan.
Dat zal niet het hele seizoen zo blijven, vermoed ik. Maar voorlopig is het een aangename gedachte. De jeugd stroomt door, het eerste speelt Meesterklasse, het tweede staat bovenaan en de oude garde probeert het onvermijdelijke nog een jaartje uit te stellen.
Het gaat goed met VAS.