Capelle aan den IJssel is goed te bereiken met de trein. Vanuit Amsterdam of Utrecht ben je er zo. Wie liever met de auto gaat, rijdt eerst een tijdje door het Hollandse polderlandschap. Dat heeft iets rustgevends. Veel lucht, veel water, en altijd ergens een dijk die zich bescheiden boven het land verheft.
Via Nieuwerkerk aan den IJssel kom je de groeikern binnen. Daar zie je meteen dat Nederland een merkwaardig land is. Het ligt hier ruim twee meter onder NAP, maar toch ziet alles er behoorlijk solide uit. De dijken liggen er rustig bij, alsof ze er altijd al geweest zijn en ook voorlopig nergens heen gaan.
Ooit begon het hier heel eenvoudig. Er stond een kapel aan de rivier en daaromheen groeide een dijkdorp. Zo kwam Capelle aan zijn naam. Toen de heren van Capelle op een dag besloten tol te heffen, verscheen er een donjonhuis. Dat is een stevig stenen gebouw waar je goed belasting kunt innen.
Dat systeem werkte eeuwenlang naar tevredenheid van de heren van Capelle. De burgers waren er iets minder enthousiast over. Uiteindelijk besloten ze dat het zo niet langer kon. Ze wilden af van de adel, de accijnzen en de belastingen. Dat liep uit op een burgeroorlog die later bekend werd als de Hoekse en Kabeljauwse twisten.
Die strijd duurde ruim een eeuw, van 1350 tot 1490. De belangrijkste steden in die tijd lagen overigens vrij dichtbij: Dordrecht en Leiden. Daar werd toen al serieus nagedacht over macht, vrijheid en geld. Uiteindelijk wonnen de steden het pleit. De burgers kregen meer invloed en de belastingen bleven redelijk overzichtelijk. Dat bleek een uitstekende basis voor wat later de Gouden Eeuw zou worden.
Het donjonhuis heeft die geschiedenis niet overleefd. Maar de elite uit Dordrecht kwam nog altijd graag naar Capelle. Een van hen liet er zelfs een slot bouwen: Cornelis van der Mijle.
Dat was een veelzijdige man. Diplomaat van de Republiek, bestuurder in Holland en curator van de universiteit van Leiden. Hij trouwde bovendien met Maria van Oldenbarnevelt, de dochter van de beroemde staatsman. Dat soort huwelijken hielp destijds enorm bij het opbouwen van een carrière.
Mocht Luc in de toekomst nog een historisch figuur zoeken voor een scriptie of een werkstuk, dan lijkt Van der Mijle mij een geschikte kandidaat. Over zijn schoonvader is al veel geschreven, maar de schoonzoon heeft nog ruimte voor literaire en wetenschappelijke aandacht.
Van het slot van Capelle is vandaag nauwelijks iets over. Eigenlijk alleen het Dief- en Duifhuisje, een klein gebouwtje waar vroeger beneden gevangenen zaten en boven duiven. De plaatselijke historische vereniging is er begrijpelijk trots op.
Wij zelf kwamen die dag niet voor de geschiedenis maar voor een schaakwedstrijd. De Capelse Schaakvereniging speelt in een buurthuis dat inmiddels op de slooplijst staat. Dat klinkt minder romantisch dan een kasteel, maar voor schakers is het een uitstekende locatie.
De tegenstanders waren vriendelijk, de sfeer prettig en het meubilair stevig genoeg om een paar uur nadenken te verdragen.
Het hielp bovendien dat wij een goede dag hadden.
De punten kwamen, zoals dat in het schaakjargon heet, vrij soepel binnenrollen.
Op bord 4 werd Job geconfronteerd met een Evans gambiet. Job leek goed te weten wat hij moest doen en zijn tegenstander offerde een kwaliteit voor nog meer activiteit. Ook dat materiaal werd meegenomen, toen zijn tegenstander een kwaliteit terugwon stonden de stukken van Job zo actief dat het snel afgelopen was.
Aran maakte er weer een ouderwetse puinhoop van en ging al vrij vroeg met alles naar voren. Je kunt je afvragen wat Steinitz daarvan had gevonden maar veel interessanter is om Aran zelf aan het woord te laten.
We komen er in na Stelling na 17…Th8 in de partij Aran-Marc Vermeer
Een normale schaker zou hier vermoedelijk rustig nog enkele opbouwende zetten spelen (b.v. Ld2),maar ik was bevreesd dat mijn tegenstander dan tijd zou hebben om de verdediging in orde te krijgen. Mijn intuïtie zei me dat 18.f5 de zet moest zijn en thuis gekomen gaf de computer mij geen ongelijk! 18…exf5 19.Lh6+ Kg8
Nu ging ik vreselijk de mist in met 20.gxf5,ik had zeker 20.Pxd7 Dxd7 21.Pe5 De6 22.gxf5 Pxf5 23.Lxf5 Dxf5 24.Th4 De6 25.Tf1 etc. moeten spelen om voordeel te behouden. Zwart staat beter, maar Vermeer speelde (gelukkig),deze partij ook niet foutloos en kon ik winnen in een Dame-eindspel
Op bord 2 kreeg Sierk te maken met een sterk spelende Jeffrey van Vliet. He lukte Sierk steeds net niet om helemaal gelijk te maken en uiteindelijk werden de witte stukken hem te machtig.
Op bord 3 kwam Tom vanuit het Frans in stelling waarin zwart een isolani op d5 mocht verdedigen. Er gebeurde van alles maar uiteindelijk bleek Tom gewoon een goede partij te hebben gespeeld.
In eigen woorden:
“Ik was wit in een vrij saaie Franse opening, waarbij ik tegen een isolani kon spelen. Mijn tegenstander probeerde in de opening aanval kansen te creëren, maar dit resulteerde in een afwikkeling waarbij de isolani nog steeds zwak was. Uiteindelijk kon ik een pionnetje winnen en in een scherp eindspel wist ik mijn pion te promoveren.”
Luc wilde graag op bord 1 zitten en kwam daar tegenover de sterke Leon Koster te zitten. Luc is voor niemand bang en ging er vol in. Toen een dameoffer van Luc niet werd geaccepteerd had hij een minimaal gelijke stelling in handen, maar toen dirigeerde hij zijn stukken in de verkeerde richting.
Joris speelde de opening vrij aardig en had al snel een klein plusje.
In de tactische beslommeringen die volgde opereerde hij handig genoeg om met een pion meer een eindspel in te gaan, daar is de winst niet meer in gevaar gekomen.
Hieronder de technische klus.
Toen Niels zijn partij tegen Paul Schrama wist te winnen kon iedereen aan de analyse, het bier en de cola. In de teamleiderschap werd vast de tussenstand van 5-2 doorgegeven.
Niels en zijn tegenstander hadden beide vrij veel gezien en zaten in de analyse veelal op één lijn. Moeilijke partij waarin beide spelers een zwakte hebben.
In zijn eigen woorden:
Niels had een spannende partij, waarin hij met zwart na de opening prima stond. In het late middenspel was het voor beide spelers iets minder duidelijk. In de diagram stelling koos de wit speler met d5 voor een doorbraak. In de veronderstelling dat hij wat beter stond. Het was echter zwart die vanwege de gehavende witte koningsstelling en de beheersing van de f-lijn de iets betere kansen had. Na Lxb2 Txb2, Pd6 gevolgd door e5 ontstond een stelling die in tijdnood zeer moeilijk te spelen voor wit was. Want de zwarte pion bleef gewoon naar voren lopen het zwarte paard kreeg allemaal mooie velden. Na een enerverende partij ging de sympathieke Paul Schrama ten onder
Op dat moment kwam het goede nieuws uit Schagen; VAS 1 ging winnen!
Op zulke momenten gaat zelfs in Capelle de zon schijnen. Het clubgevoel blijkt dan even groter dan het teambelang te zijn.
En terwijl de bezem door de zaal ging, de stukken in de doos werden gezet en de stoelen opgestapeld zat Pim nog gefocust achter het bord tegenover meervoudig Nederlands dameskampioen Jessica Harmsen. Een slijtageslag waarin van beide kanten het uiterste werd gevraagd. Ze namen er beide ook de tijd voor. Tijdens de wedstrijd hadden beide op verschillende momenten wellicht aanspraak op meer kunnen maken en zo speelde ze om beurten op winst. Diep in het eindspel werd er nog voor drie resultaten gespeeld om uiteindelijk tot een puntendeling te besluiten.
In de woorden van Pim:
Als je zetten moet doen als Lf1, Le1, Dc1 en Pd1 dan weet je dat het niet goed gaat. Ik werd helemaal weggespeeld door Jessica Harmsen (met zwart), die echter naliet het af
te maken, zodat ik kon vluchten in een eindspel dat nog net remise bleek.
62…Kxh6 63.Kd3 63…Kh5 64.Kxe3 Kh4 65.Kf2 Kh3 66.Kg1 Kg3 67.Bc7 h5 68.Bd6 h4
69.Bc7 h3 70.Kh1 h2 71.Ba5
( en gelukkig is het pat na 71…Kh3 72.Be1 g3 73.Bxg3 Kxg3 )
In de partij volgde nog 71… Kxf4 72.Kxh2 Kf3 73.Bc7 f4 {met remiseaanbod} 1/2-1/2
Na zo’n 10 jaar geen partij te hebben gespeeld is het nog even wennen achter het bord. Delen van m’n partijen gaan nog wel, maar ik ben
onnauwkeurig en de resultaten zijn matig. Mijn rating heeft natuurlijk al die jaren in het vriesvak gelegen, maar zoals in de auto op
weg naar huis geconstateerd werd: “die is nu aan het ontdooien en bederven.” Toch ben ik blij dat ik weer speel. Leuke club is VAS!
Daarna ging alles snel.
De stukken gingen in de doos.
De stoelen werden opgestapeld.
De bezem ging door de zaal.
Wij reden terug naar Amsterdam. Over strak asfalt door het donkere polderlandschap. Het regende en het waaide.
Maar in de auto scheen de zon.
