Er was een tijd dat het allemaal groter leek dan het leven zelf. De zaal vol, glazen vol, verhalen vol. Achter de bar stond Rob van Dongen als een generaal van de gezelligheid en de jenever vloeide alsof de drooglegging een misverstand was geweest. Je kon toen nog geloven dat schaakverenigingen plekken waren waar niet alleen stukken maar ook illusies werden geofferd.
Die tijd is voorbij natuurlijk. Alles gaat voorbij, zelfs talentvolle jeugd uit Beverwijk verdween bij VAS. Sommigen werden Fidemeester, anderen werden ouder, weer anderen verdwenen geruisloos naar atletiekbanen, carrières of huwelijken. Zo werkt dat: een club is geen monument maar een rivier. Je denkt dat je twee keer in dezelfde stapt, maar het water is al weg voordat je het merkt.
En toch — ergens tussen nostalgie en bitterheid — gebeurt er iets eigenaardigs. VAS 2, ooit een team waar je vooral hoop in stopte, blijkt ineens op papier gelijkwaardig aan het gelouterde Wijkertoren. Dat is zo’n statistiek die je wantrouwt, zoals een optimistische weersvoorspelling in november. Papier liegt vaak, maar soms fluistert het de waarheid.
De wedstrijd zelf begon zoals veel schaakwedstrijden beginnen: met mensen die vooral wilden aantonen dat ze haast hadden. Een vroege remise hier, een snelle handdruk daar — alsof de avond pas echt kon beginnen nadat de eerste partijen waren beëindigd. Ondertussen ontstonden op andere borden de gebruikelijke drama’s: aanvallen die nergens heen gingen, verdedigingen die te laat kwamen, en spelers die zich realiseerden dat schaken vooral bestaat uit spijt in realtime.
VAS kwam zelfs even achter, wat in het schaken ongeveer hetzelfde voelt als natte sokken: niet fataal, maar buitengewoon onaangenaam. Daarna gebeurde wat teams hopen maar zelden plannen: iemand wint, nog iemand wint, en plotseling blijkt de nederlaag een misverstand. Joris vond een venijnige wending,
Joris ging hier remise uit de weg en speelde 38. .. – c4?! na 39 Lxe7 – Kxe7 ging zijn tegenstander in de fout met 40 xc4. Joris kreeg hiermee wat hij wilde en maakte het goed af.
Marcos speelde een partij die zo soepel verliep dat je er bijna wantrouwig van wordt, en Raghav rondde de avond af met een overwinning die het verschil maakte.
De laatste fase van Raghav tegen FM Rick Duijker
En zo stond er ineens een 5-3 overwinning op het formulier — een droog getal dat niets zegt over zenuwen, tijdnood of het stille optimisme dat langzaam door een speelzaal kan kruipen. Na zes wedstrijden heeft VAS 2 negen matchpunten. Degradatie is al geen thema meer en promotie is theoretisch mogelijk, al is de kans ongeveer even groot als een rationeel gesprek na middernacht aan een schaakbar.
Maar goed, theorie is ook een vorm van hoop. En in het schaken, zoals in het leven, blijkt hoop verbazingwekkend hardnekkig.
