Milo Bogaard was niet lang geleden een legendarische teamcaptain bij VAS. Als zijn team rotsvast op de eerste plek stond, klonk het: “We kunnen nog degraderen.” Nu is er een waardige vervanger opgestaan. De teamleider van VAS 6 krijgt het degradatiespook maar niet uit zijn hoofd. Dan geldt handhaving als de grootst mogelijke ambitie.
Dat is dus ook de ambitie van VAS 6. Na een paar mokerslagen in de eerste ronde en veel geklaag over 2000+-spelers in de Vijfde Klasse, was dat een onmogelijke opgave. Nu blijkt het leven er toch zonniger uit te zien.
Zo gaat dat met een jeugdteam in een volwassencompetitie. De volwassenen schaken met de dag slechter, de jeugd schaakt met de dag beter.
Zo zijn er een paar verrassende overwinningen geboekt. Nu ook weer, tegen het vierde team van Caïssa. Op papier gelden wij als de underdog. En dat in vierpuntswedstrijd, want Caïssa stond één plaats boven ons op de vijfde plaats.
Alles om voor te spelen! Want er degraderen veel teams (vanwege de intrede van de Zevende Klasse). Die vijfde plaats (van de acht) biedt pas zekerheid.
Voor Andrija was dit een beladen wedstrijd. Hij is namelijk dubbellid bij Caïssa. Dan geldt het devies: niet juichen als je scoort.
Scoren deed hij wel, want ik zag hem een dame voorstaan tegen een tweetal lichte stukken. Hij hield zijn juichkreten in, en terecht ook. Want het werd best ingewikkeld.
Uit respect voor de club waar Andrija als klein kindje startte, bood hij remise aan. (En omdat de stelling daarnaar vroeg.) Dat werd aangenomen.
Eytan verloor zijn wedstrijd, maar zijn buurman Ivo keek er heel positief op terug. Het leek al vroeg een kansloze zaak te worden, maar Eytan hield zich taai. Hij vocht terug naar een betere stelling richting het eindspel, en daar was Ivo wel over te spreken. Een blunder deed Eytan toch de das om. Maar hij heeft een hele goede en lange partij achter de rug!
Onze topscorer Yicheng liet weer zien waar hij van gemaakt is. In een eindspel waar hij goed voor zijn koning moest zorgen, lukte het om zijn pionnetje voordeel uit te bouwen tot de winst. Klinisch afgemaakt. En dat in het eindspel! Waar we ons aan het begin van het seizoen nog zorgen om maakte. Hier worden dus grote stappen gezet door ons teamtalent.
Ondergetekende mocht zich weren tegen het Hollands. Zijn systeempje leek eerst niet heel lekker uit te pakken, want het kruit bleef nog in het vat. Toen de stukken een beetje uit de knoop raakte (en de tegenstander vergat de ambitieuze breekzetten uit te proberen), kwam het aardig los. Er was de hele tijd ruimte voor wat meer aansprekende varianten, maar de vlees-noch-vischzetten werden toch altijd uitgerekend als de beste.
Na flink afwikkelen kwam een paardeindspel op het bord. Dat is rete-ingewikkeld, want zo’n paard huppelt nogal gek over het bord. Het eindspel is dan één grote routeplanner. Ergens op de route wist de tegenstander niet dat hij een vesting kon in gaan, daarna was het pleit beslecht in het voordeel van de teamleider.
Ivo is in het echte leven een aardige jongeheer, maar op het schaakbord een sadist. Van de meest manipulatieve soort nog wel. Ivo krijgt het altijd voor elkaar dat de tegenstander helemaal gek wordt. Die gaat dan uit pure verveling maar zichzelf pijn doen. Door bijvoorbeeld Ivo’s slechte stukken te laten afruilen en vrijpionnen toe te laten. De tegenstander blijft verbouwereerd achter, zich afvragend wat hij zichzelf heeft aangedaan. Maar de kwade genius achter dit hele gebeuren is Ivo’s speelstijl. Hij zegt gewoon: ik doe niets, totdat jij een foutje maakt. Achteraf zei Ivo dat hij dit wel leuk vindt tegenwoordig.
Trots waren de jeugdleiders op de gelijkspelen van Shashank en Baris. Ze moesten tegen ruim sterkere tegenstanders, maar werden daar niet door afgeschrikt.
Shashank gaf weinig weg en speelde het spel keurig uit. Enkele toreneindspelen zijn dan in principe altijd remise, maar Shashank moest nog wel even taai verdedigen.
Baris maakte een wandeling langs de afgrond. Hoe zijn koning de storm heeft overleefd, is wonderbaarlijk. Maar Baris is iemand die je niet zomaar kunt breken. Hij bleef geloof houden en wist dat om te zetten naar een wederopstanding en een dikke plusremise als eindresultaat.
Dit was de grote dag voor Maurits! Na een hele succesvolle invalbeurt bij VAS 8 aan het begin van het seizoen, waar hij zijn tegenstander binnen no-time aan de kant zet, mocht hij nu bij VAS 6 aantreden. Het was nog even aftasten wel. Maurits dacht een mooie variant in te gaan, maar misrekende zich. Hij bleef er goed onder, en dat is belangrijk.
Een mooie overwinning voor VAS 6! En voor handhaving een hele belangrijke. Het moet wel heel gek lopen om te zakken naar de zesde plek, want we staan nu zowaar vierde.
De slotronde van deze klasse is deze maand. We spelen tegen de nummer laatst, die we zeker niet moeten onderschatten… Wordt vervolgd!
Tekst: Samuel Cohn